{"id":120,"date":"2021-05-29T22:16:31","date_gmt":"2021-05-29T22:16:31","guid":{"rendered":"http:\/\/www.wernervrede.nl\/blog\/?page_id=120"},"modified":"2025-05-10T20:39:29","modified_gmt":"2025-05-10T20:39:29","slug":"teksten","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.wernervrede.nl\/blog\/teksten\/","title":{"rendered":"Teksten"},"content":{"rendered":"

<\/a><\/b><\/p>\n\nEen oude greep uit mijn teksten.<\/strong>\n\n\n\n\n
1 ritme, 1 maat<\/a>
Adem in, Adem uit<\/a>
Alle Zeilen Bij<\/a>
Als de Lente weer komt<\/a>
Carillon<\/a>
De Dwaas<\/a>
De illegaal<\/a>
De Kruik<\/a>
De Meeuw<\/a>
Drie hoog in Cannes (Eva)<\/a>
<\/a>Drie Jaren<\/a><\/td>\n		Eenderde Santiago<\/a>
Hey E.<\/a>
‘Het’<\/a>
Ierse Zee<\/a>
Isarai (wiegelied)<\/a>
Jan Soldaat<\/a>
Klei, wei en water<\/a>
Kom met me blues<\/a>
Land als Kind<\/a>
Man alleen<\/a>
Meer!<\/a><\/td>\n		Meissie meissie<\/a>
Onderweg<\/a>
Ren weg<\/a>
Salutem<\/a>
Samira<\/a>
Schuil in mij<\/a>
Stap voor Stap<\/a>
Stuifzand<\/a>
Terneuzen<\/a>
Teveel Brieven<\/a>
Vertel me iets nieuws<\/a><\/td>\n		Vlinder(Dag als toen)<\/a>
Vragenvuur<\/a>
Wandelschoenen<\/a>
Wat ik van je denk<\/a>
Weer op pad<\/a>
Wintervuurplaats<\/a>
Wormvoer blues<\/a>
Zaterdag<\/a>
Ze houdt van de Zee<\/a>
Zingen & Zijn<\/a>
Zoek&Vind<\/a><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n
\n
<\/a>\nStuifzand<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nHet zand van de duinen\nVerstuift in een vlaagje wind\nHet fladdert tot de sterren\nEn het valt stil\n\nBoven ranke bomen\nWuift het rode gras\nZij houdt het stuifzand\nStevig vast\n\nMijn zielevuur joeg storm door jou\nVoorwaarts met volle kracht\nIk brak door jouw duinrand\nSloeg golven o zo zacht\n\nWanneer ik te dichtbij kom\nVoor jouw poorten sta\nVerdwijn niet en bezwijk niet\nVolg wat waar is in de klop van je hart\nKom bij me in jouw reine houvast\n\n(maart 2009)\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nWeer op pad<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nWeer op pad, weer op pad\nIk kon niet blijven waar ik was\nWeer op pad\n\nZit in de trein naar Amsterdam\nHet kale land glijdt langs mijn raam\nIk weet wat ik achter laat\nAlleen god weet waar ik morgen sta\n\nIn Middelburg woonde ik een jaar\nHet was niet goed, het was niet kwaad\nIk kan niet klagen over wat er was\nMaar waar zijn mijn vrienden in die stad?\n\nWeer op pad, weer op pad\nIk kon niet blijven waar ik was\nWeer op pad\n\nIk sta op het Centraal Station\nMet mijn fiets, twee tassen vol\nMet mandoline en gitaar\nEn mijn rugzak sta ik daar\n\nWeer op pad, weer op pad\nIk kon niet blijven waar ik was\nWeer op pad\n\nMaar echt, ik ben het zwerven moe\nIk hoef helemaal nergens meer naar toe\nHeb ik de sleutels van een eigen huis\nO dan blijf ik lekker...\nThuis\n\n(april-september 2009)\n\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nWat ik van je denk<\/b>\n\"\"<\/a>\n\nJe vroeg me: 'wat denk jij van mij?'\nZo lang ken ik jou niet\nMaar het is al veel te veel \nOm te zeggen in een lied\n\nIk zag je stralen gelijk de zon\nDie goud in het water schijnt\nO zoete regen op een hete dag\nJij bent mijn coke, jij bent mijn wijn\n\nO, o dit is een liefdeslied\nWat zou het anders zijn?\nDit is het antwoord op jouw vraag\nDit is wat ik van je denk\n\nKon ik maar jouw kussen zijn\nJouw deken of jouw bed\nWas ik maar de plek\nWaar jij je hoofd te rusten legt\n\nJe bent zo teder en zo sterk\nZo dapper en zo stil\nToen ik in jouw ogen keek\nWist ik: jij bent de enige die ik wil\n\nO, o dit is een liefdeslied\nWat zou het anders zijn?\nDit is het antwoord op jouw vraag\nDit is wat ik van je denk\n\n(2004-2009)\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nAls de Lente weer komt<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nO als de lente weer komt\nWarme wind, zoete zon\nO als de lente weer komt\nBloemen springen uit de grond\nAlle kleuren groen\nEen knipoog en een zoen\nOo oo oo als de lente weer komt\n\nO als de Lente weer komt\nFierezwiere zonjapon\nO als de lente weer komt\nAvond uur of ochtendstond\nDe hele dag loop je rond\nMet een glimlach om je mond\nOo oo oo als de lente weer komt\n\nVogels zingen van seringen\nDe jasmijn ruikt zo fijn\nKon het maar altijd lente zijn!\n\nO als de lente weer komt\nWarme wind, zoete zon\nO als de lente weer komt\nBloemen springen uit de grond\nDe hele dag loop je rond\nMet een glimlach om je mond\nOo oo oo als de lente weer komt\n\n(2007-2009)\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nLand als Kind<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nAan de dijk vlakbij het schelpenstrand\nWaar ik over de Schelde staarde\nBoot of schip laat mij met je varen\nNaar een nieuwe kust\n\nOp die dijk met riet en modderplassen\nSprong ik een reus van stad tot stad\nOver zeeen en ravijnen\nContinenten, koninkrijken\n\nLand als kind, mijn land als kind\n\nIn het brakke braakmanwater\nZwom ik tussen lijntjes in\nO eiland waar ik naar reikte:\nIk kon slechts van afstand kijken\n\nIk was verliefd op Marjolein\nZo lief, zo teer, zo mooi, zo fijn\nIk durfde amper met haar te praten\nLaat staan dat ik haar aan zou raken\n\nLand als kind, mijn land als kind\n\nSoms denk ik nog aan Peter-Jan\nHij was toen al een grote jongen\nWij wierpen sterren, sprongen van schommels\nTekenden strips of deden niks\n\nJaren later zag ik hem in de stad\nEen kunstenaar die toekomst had\nKijk wat een mooie tekening\nEen kogel streepte die rekening\n\nm m m, m m m\n\nTussen Terneuzen en de Braakman in\nDaar staat de Dow met hoge torens\nZij fakkelt haar vlammen dag en nacht\nJe ziet ze branden van verre af\n\nNummer Een ligt vlakbij Boerenhol\n't Boerengat grensde aan de Knol\nO Wulpenbek en Vogelwaarde\nVette klei, vruchtbare aarde\n\nLand als kind, mijn land als kind\n\nDe plek waar ik ooit hutten bouwde\nStaat nu vol met flatgebouwen\nWat daar nog rest van mijn land als kind\nIs de zilte smaak van de zoete wind\n\nO dijk vlakbij het schelpenstrand\nWaar ik over de Schelde staarde\nBoot of schip laat mij met je varen\nNaar een nieuwe kust\n\n(Februari 2009)\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nKom met me blues<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nVrouw, vrouw, vrouw, vrouw, vrouw, vrouw\nKom met me, kom met me mee\nDe nacht is goed ook de ochtend is zoet\nWeet jij al wat je 'smiddags doet?\nVrouw, vrouw, vrouw, vrouw kom met me mee\n\nVrouw, vrouw, vrouw, vrouw, vrouw, vrouw\nKom met me, kom met me mee\nSamen stomen we de rapen gaar\nEen keer komen is niet klaar\nVrouw, vrouw, vrouw, vrouw kom met me mee\n\nVrouw, vrouw, vrouw, vrouw, vrouw, vrouw\nKom met me, kom met me mee\nVan rode peper tot honingzoet\nIk weet hoe ik beminnen moet\nVrouw, vrouw, vrouw, vrouw kom met me mee\n\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nWintervuurplaats<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nWordt wakker kraait een haan\nTijd om op te staan\nDe nacht is voorbij\n\nEen Ger staat op het land\nTussen spoor en snelweg ingeplant\nSpelend met de tijd\n\nMaar wat ik doe\nWaar ik het ook zoek\nIk weet diep in mij\nIk ben vrij \nBen ik vrij\n\nWanneer het haardhout brandt \nIs de tent behaaglijk warm\nAl is het buiten bitterkoud\n\nVenus, mars en maan\nDie aan de hemel staan\nDansen met een grijns\n\nDe woorden die je sprak\nVerwarmden mijn hart\nIk dank je voor wat ik zag:\nDiep in mij ben ik vrij\n\nWordt wakker roept de zon\nOmhels de ochtendstond\nWees onbezorgd en wees blij\n\nWant het is geen loze plicht\nTe wandelen in het licht\nDat vlamt achter de tijd\n\nEn wat ik ook doe\nWaar ik het ook zoek\nIk weet diep in mij\nIk ben vrij\nBen ik vrij\n\n(Januari 2009)\n\"\"<\/a>><\/pre>\n
\n
<\/a>\nZe houdt van de Zee<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nZe loopt met haar dochter over het strand\nEnkel de Zee maakt gedachten leeg\nEn weg is de man die zo plotseling kwam\nZijn storm was teveel\nHij kwam met 'wij' en 'graag of niet'\nVol hoop, met beloftes en verdriet\nZij houdt van de Zee, maar niet van de vloed\n\nRond haar hoofd waait een ander \nDie als een stilleven ligt\nGedrukt in de woorden van haar gedicht\nZe houdt van de Zee, maar de vloed is vervloekt\n\nDan hoort ze haar dochter\nLachend om het zand\nZe geeft haar een zoen, neemt haar bij de hand\nZe houdt van de Zee en alles is goed\n\n(30-10-2008)\n\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nCarillon<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nDe lucht schemert blauw door mijn raam\nWolken van paars naar wit\nMijn kachel brandt warmte aangenaam\nIk ben blij dat ik hier zit\n\nAndijvie groeit in eigen tuin\nNaast appel, vijg en pruim\nO het is zeker goed \nHier simpel zo te zijn\n\nNu sijpelt de maan door mijn raam\nZoveel zachter dan de zon\nIk wou dat er iemand naast mij zat\nMet wie ik dit delen kon\n\nBuiten klinkt het carillon dat een gat in de stilte slaat\n\nAlweer een jaar in een nieuwe stad\nIk kwam van ver, berooid en bekaf\nAlweer een jaar in een nieuwe stad\nIk wist wel dat het goed zou gaan:\nIk vond weer een huis, ik vond weer een baan\nEn verloor weer mijn hart\n\n(November 2008)\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\n'Het'<\/b>\n\n\n\"\"<\/a>\n\nHet kruipt zich een weg omhoog\nTot in je hoofd\nHet vreet als een hongerig beest\nJouw pijn zijn feest\nHet zweet breekt scherp en koud\nDe vloedgolf beukt jouw hart\nHet is weer zover: je adem stokt\nHet is weer zover: je geest ontploft\n\nKom op, kom op: wees niet bang\nJij bent niet jouw angst\n\nHet is geboren in het holst van jouw nacht\nGegroeid uit pijn en angst met liefde voor de haat\nHet komt zo onverwachts snijdt zo gemeen en zo diep\nDat jij geen licht meer voelt of ziet\nMaar jij bent sterker dan de storm die jou aan stukken scheurt\nSterker dan alles wat jou ook gebeurd\n\nO veel dieper dan dat brandt jouw licht op volle kracht\nIk kan het weten want ik ken jouw lach\n\n(November 2008)\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nZaterdag<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nMaandag morgen, je draait je om op mijn matras\nZo van: 'Hey liefste hier wil ik altijd blijven'\nMaandag morgen, een ding dat mij zeker was\n'Hey vrouwe welkom in mijn hart'\nAl ken ik jou pas sinds zaterdag\nIk ken jou pas sinds zaterdag\nMaar wat een nacht, wat een dag en wat een nacht\n\nHet klopt, het klopt, ik hoor de hemelen juichen\nLaat varen alle twijfel open alle sluizen\nHet klopt, het klopt, hoe moet ik het beschrijven\nZonder overdrijven ik wil altijd bij je blijven\nLief genie van huid en taal, jij wondernymph en supervrouw\nIk ken jou pas sinds zaterdag\nIk ken jou pas sinds zaterdag\nMaar wat een nacht, wat een dag, wat een nacht\n\nMaandagmorgen, een hart van tandpasta\nHet enige hart dat jij mij kon schenken\nMaandagmorgen, hoe onwetend dat ik was\nEen mens kan niet alles weten\n\nHet was de laatste dag dat ik jou zag\nHet was de laatste dag dat ik jou zag\nMaar wat een nacht wat een dag en wat een nacht\nIk wens je een fijn leven!\n\n(November 2008)\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nHey E<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nHey E, hey E, ga je met me mee?\nHey E, hey E, naar bergen of naar zee?\nAls dit lied jou niet verveelt\nZijn onze dromen heel reeel\n\nHey E, hey E, geloof maar dat het kan\nWant E, o E, ik ben niet zomaar een man\nMet jou maak ik graag een kind of twee\nMaar met jou alleen is ook okee!\n\nHeb jij het swinters koud dan hak ik duizend kilo hout\nWil je stilte om je heen dan ben ik heel sereen\nWanneer de zon jouw huid verbrandt dan breng ik schaduw in het land\nWanneer de lucht vol duister is dan breng ik jou het licht\n\nIk weet dat ik voorbarig ben dat ik jou nog echt niet ken\nMaar het is geen vlinders kriebelboel, mijn hoofd is juist ontzettend koel\nEn zowaar als ik mijzelf ken ik weet dat ik hier eerlijk ben\n\nHey E, hey E, ga je met me mee?\n\n(oktober 2008)\n\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nIsarai<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nO kleintje jij, een wonder groot\nMaar ook veel fijner dan een bloem\nHeb geen haast om groot te worden\nDaar hoef je echt geen moeite voor te doen\n\nIsarai Isarai\n\n\nJouw engel waakt, \nHou die voor altijd bij je zij\nDe wereld vraagt om hoop en liefde\nEn hoop en liefde dat ben jij\n\nIsarai Isarai\n\nEn als jij later kennis maakt\nMet de kracht van de onbreekbare wind\nHou de goedheid van je hart\nEn vrees geen kwaad. Jij lieve kind\n\nIsarai Isarai\n\n(oktober 2007)\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nIerse Zee<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nIk vaar weer over de Ierse zee\nIn Dublin kom ik aan\nIk vaar weer over de Ierse zee\nIn Dublin kom ik aan\n\nIk ontmoette Anastasia\nZij was mooier dan de maan\nIk ontmoette Anastasia\nZij moest helaas weer gaan\n\nIn Mayo zijn de golven hoog\nVeel hoger dan een man\nIn Mayo zijn de golven hoog\nVeel hoger dan een man\n\nGalway is een fijne stad\nIk zong in elke steeg\nGalway is een fijne stad\nBen in elke kroeg geweest\n\nIk vaar weer over de Ierse zee\nIn Fishguard kom ik aan\nIk vaar weer over de Ierse zee\nIn Fishguard kom ik aan \n\n(1999-2008)\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nAdem in, Adem uit<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nAl de jaren dat ik vluchtend was voor iets dat ik niet begreep\nDezelfde angst die toen ik vers geboren was mijn keel dichtkneep\n\nIk los de last om verder te gaan\n\nIk zwierf van stad tot stad, ik zwierf van huis tot huis\nWaar ik ook een sleutel had, nergens was ik thuis\n\nIk los de last om verder te gaan\n\nMaar halverwege dit levenspad nam ik een besluit\nIk wist niet dat het zo simpel was: adem in, adem uit\n\nIk los de last om verder te gaan\n\n\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\n\nEva (Driehoog in Cannes)<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nIk denk aan Eva, die mooie vrouw\nZe woont met een man die niet van haar houdt\nDie haar kinderen slaat en slaapt heel die dag\nHaar laat zwoegen voor de huur en zijn plezier van de nacht\nO Eva, ik denk aan jou\n\nHet begon zo mooi: wandelen hand in hand\nEn van vrijen op het strand daar krijg je kleintjes van\nHuisje boompje beestje, driehoog in Cannes\nMaar na de vleugels van de eerste start Volgde de klap van alledag\nDe prins die eens jouw alles was veranderde langzaam in een pad\nO Eva, ik denk aan jou\n\nEr was een vonk die oversprong: jouw ogen warmden mij als die franse zon\nMaar ik ben niet een man die driehoog wonen kan\nIk zie je staan en je rug is recht, maar jouw huwelijk is krom\nGa bij hem weg\n\n(juli 2007)\n\n\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\n\nWandelschoenen<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nIk heb mijn wandelschoenen, mijn wandelschoenen aan\nIk zal straks weer vertrekken, ik moet straks weer gaan\n\nIk ga naar de bergen of waar het lot mij brengt\nIk ontmoet vele goede mensen, waarvan jij er eentje bent\n\nMaar op een dag dan zal ik stoppen, zal ik blijven waar ik ben\nNaast die vrouw waar ik mij neerleg waar ik me aan beken\n\nMaar tot dan die wandelschoenen, hou ik mijn wandelschoenen aan\nIk zal straks weer vertrekken, ik moest straks weer gaan\n\n(juni 2007)\n\n\"\"<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\n\n\"\"<\/a><\/pre>\n
Vertel me iets nieuws<\/b><\/p>\n
\"\"<\/a><\/p>\n
Jij vertelt mij van alle rampen die bezig zijn of komen gaan
\nVan de mens die in een robot verandert, de aarde die zat is van ons bestaan
\nVan 666 op elke streepjescode, van mind-control, controlestaat
\nVan boze olifanten, verdwenen regenwouden, dode walvissen en ratten zonder staart
\nVan de legers die klaarstaan om miljoenen te doden, de titanenstrijd die over ons raast
\nJe vertelt niets nieuws, je vertelt niets nieuws<\/p>\n
O het zal wel dat een wereld vergaat
\nMaar als je denkt dat de wereld vergaat
\nPlant dan een boom!<\/p>\n
Vertel mij liever van het wonder van water, de geur van de bloem en de kleur van de ziel
\nVertel mij liever van zonlicht en liefde: vertel me iets nieuws!<\/p>\n
O het zal wel dat een wereld vergaat
\nMaar als je denkt dat de wereld vergaat
\nPlant dan een boom!<\/p>\n
(juli 2007)<\/p>\n
<\/a><\/p>\n
\n
<\/a>\n\nMan alleen<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nIn elke kroeg na middernacht zit een eenzame die snakt naar iemand warm en zacht\nEn natuurlijk houdt hij hoop want zonder hoop is hij slechts schroot, hoop en liefde\nEen nacht slaat hij niet af terwijl hij toch eigenlijk wacht op iemand voor iedere dag\n\nMisschien ken ik jou al een jaar of tien misschien heb ik jou nog nooit gezien\nMisschien ben je blond, bruin of rood, heel gewoontjes of een echte stoot\nMisschien ben je rood, blond of bruin, iets te lang of veel te klein\nMisschien ben je bruin, rood of blond, veel te dun of als een ton zo rond\nZolang jouw ziel de mijne raakt ben je helemaal volmaakt\n\nDan ruim ik met liefde mijn rommel op, misschien dat ik zelfs met roken stop\nEen man alleen geeft echt geen reet. Niets is meer aan hem besteed\nPas wanneer er iemand naast hem staat is het leven hem iets waard\n\nMet ogen zwart, groen of blauw. Jij mooie lach, jij lieve vrouw\nMet ogen blauw, zwart of groen. Voor jou wil ik echt wel moeite doen\nMet ogen groen, blauw of zwart. Hier is de sleutel van mijn hart\nEn als ons vuur bestendig brandt dan vraag ik je om je hand\n\nIk geloof niet dat een man zonder liefde leven kan. Een mens hoort niet alleen.\n\n(september 2008)\n\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\n1 ritme, 1 maat<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nAlles 1 ritme, alles 1 maat\nIedereen vrij? Iedereen slaaf!\nWe staren ons blind horen ons doof\nDe ipod geprezen de tv geloofd\n\nDeze machine kent geen genade\nEfficiente productie zijn enige waarde\nDe mens een resource dat moet worden ingepast\nGehersenspoeld en afgemat\n\nJoepie ole wij mogen stemmen: in de democratie is het volk vorst\nAndere zakken zelfde mest, andere verpakking dezelfde worst\n\nSchapen huilen naar de maan, wolven blaten over terreur en islam\nVingertjes wijzen hysterici krijsen. O de balken in ogen die over splintertjes zeiken\n\nAlles 1 ritme, alles 1 maat\nIedereen vrij? Iedereen slaaf!\n\n\n\n(december 2004 oktober 2008)\n\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\n\nMeissie meissie<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nMeissie meissie echte vrouw, \nJouw schoot zo zoet als ochtenddauw\nJouw ogen groen als zee en gras, \nJe huid zo zacht als de maan bij dag\n\nJij spiegel jij, jij elvenwerk, \nIk kniel mij neer, ik zing in jouw kerk\nNa menig gebed bij donkere nacht \nKwam jij bij mij als het licht zo zacht\n\nOo jij bent gegroeid in mij, oo jij bent gegroeid\n\nJij witte roos met doornentong, \nMijn honingraat, mijn ochtendzon\nIk daalde in jouw vallei af \nTerwijl ik tussen jouw heuvels lag\n\nWij vrijden vrij, wij tolden rond\nIn het bed, in het park, op de grond\nIk vrat jou op met huid en haar\nWij deden alles met elkaar\n\nOo jij bent gegroeid in mij, oo jij bent gegroeid\n\nEn dan de ruzies: hart tegen hart\nJuist door tranen besefte ik pas \nHoe waar het was\nO o o jij bent gegroeid in mij, oo jij bent gegroeid\n\nMeissie meissie echte vrouw\nIk zocht wat ik vond in jou\nJij bent een vuur dat in mij gloeit\nMeissie: jij bent gegroeid\n\n(2006)\n\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>\nEen dag als toen<\/b>\n\"\"<\/a>\n\nEen grasspriet danst tussen mijn tanden\nDe klaproos uitdagend en charmant\nDe wind ruikt zoet naar verre landen\nIk hou de wolken in mijn hand\n\nEen vlinder zweeft voorbij hangt even stil\nEn kijkt naar mij\n\nAlles voor een dag als toen, alles voor een dag als toen\n\nDe zon strooit goud in het water\nDe wilg schenkt schaduw aan de kant\nEnkel nu: geen zorg om later\nGeen enkel teken aan de wand\n\nEn die vlinder vloog voorbij hing even stil\nEn keek naar mij.\n\nMorgen weer een dag als toen, morgen weer een dag als toen.\n\n(Augustus 2006)\n\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>Jan Soldaat<\/b>\n\"\"<\/a>\n\nHet ziet groen op straat\nMet laarzen zwart en in vol ornaat\nFlaneert daar Jan Soldaat\n\nJa ook hij heeft een moeder, een lief en een hond\nDie kwispelent opspringt wanneer hij eindelijk thuis komt\nHij spreekt dan van \"plicht\" en van \"nobele zaak\"\nWant het volgen van zijn hart behoort niet tot zijn taak\n\nWant bevel is bevel \nO ja dat leren ze 'm wel\nBevel blijft bevel\nVoor Jan Soldaat\n\nIn bergen en woestijn geeft hij ze van katoen\nZodat de amerikanen elders \nHet werk nog vuiler kunnen doen\nEn voor een klus op eigen bodem\nHaalt hij zijn neus niet op\nMet tanks en helicopters\nGeeft hij twintig krakers klop.\n\nDie dag het bevel: Niet al te dood'lijk geweld.\nEn bevel is bevel,\nGelukkig wel.\n\n\"V!O!C!\" roept een minister\n\"Houzee\"; De dronken korperaal\n\"Laat dat derde krat maar komen\nDat is goed voor de moraal!\"\n\"O zo gruwelijk fout toch die Turken van toen,\nKom we nemen er nog eentje:\nOp van Heutz en JP Coen!\"\n\n\"Hey wie wil nog wat coke?\nLag nog in het ruim.\"\n\"Ach, sinds mijn tripje naar Kabul\nGroeit er papaver in mijn tuin!\"\n\nBevel is bevel \nVoor een goede deal negeert hij dat wel,\nMaar verder blijft een bevel \nToch een bevel\n\nIn naam van vrijheid en democratie\nBrengt hij slechts haat en grenzeloos verdriet.\nMet de vingers aan de trekker en de kop in het zand\nOorlog maakt, als altijd, een monster van een man\nMaar beste Jan: als mens ben jij heus niet slecht\nMaar wat mij zo benauwd als ik jou tegenkom in 't echt:\nWanneer een meerdere jou toeschreeuwt:\n\"Schiet een kogel door zijn kop\"\nDan doe jij dat zonder morren:\nWant dat is toch echt jouw job\n\nWant bevel is bevel\nBlijft een bevel\n\n(November 2006)\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>Stap voor Stap<\/b>\n\"\"<\/a>\nZing dit lied dan bij het lopen\nEr is een lange weg te gaan\nWees niet vertwijfeld kijk niet achterom\nVooral niet stil blijven staan\n\nEn als de wanhoop jou weer overvalt\nLoop dan stug door\nWant jij weet nu hoe het pad te gaan\nRechtop de bochten door\n\nLoop ook door bij storm en regen\nWanneer de zon jouw huid verschroeid\nMaar sta ook stil bij hoop en zegen\nEn hoe je bent gegroeid\n\nAls de wanhoop jou weer overvalt\nLoop dan stug door\nWant jij weet nu hoe het pad te gaan\nRechtop die bochten door\n\nStap voor stap. Meter voor meter.\nStap voor stap. Meter voor meter.\n\nO nee, o nee, het is niet gemakkelijk\nHet zal niet vanzelf gaan\nEn als je weer eens bent gevallen\nVergeet niet op te staan!\n\n(Walking Song: 2004 vertaling: 2006)\n\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>Eenderde Santiago<\/b>\n\"\"<\/a>\n\nIk pakte mijn rugzak, gitaartje kaarten en kompas\nToen nam ik de benen, vol goede moed in flinke pas\n\nLiep in velden langs wegen, vermeed zoveel mogelijk steden\nDe maan was mijn deken het gras was mijn matras.\n\"Ga met God\" zei de bisschop, maar ik dacht aan jou\nIedere dag, iedere nacht.\n\nIk sprak Antoon in Assenede, Goede Thierry in Armentieres\nMorgana woont in Menen, in Gosnay leeft Madeleine.\n\nEn de hondsdagen blaffen niet, nee ze bijten\nHet zweet uit mijn lijf\nZonnebloemen kunnen geen zon meer zien\nZe huilen rij aan rij\nDit land kent keen schaduw en geen water\nDe akkers zijn woestijn\nDe akkers zijn woestijn\n\nNa eenderde Santiago kreeg de Camino mij eindelijk klein\nWat ik liep in zes weken duurt drie uurtjes met de trein.\n\n(Winter 2006)\n\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>Schuil in mij<\/b>\n\"\"<\/a>\n\nAls een boom die wortelt in de lucht\nWaaide ik met winden mee\naltijd op de vlucht\nIk holle stam zoek naar de grond \nOm die wortels uit te slaan\nTe bouwen en te groeien\nVoor iemand recht te staan.\n\nO kom, Schuil in mij\n\nOp het kruispunt hang ik al vele levens rond\nTelkens weer meegesleurd door wat mij overkomt\nMaar hoe je je door de golven slaat\nLigt echt in eigen hand\nZelfs als de storm raast\nJe laatste strohalm brandt\n\nO kom, Schuil in mij.\n\n(Juli 2005)\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>Altijd Onderweg<\/b>\n\"\"<\/a>\n\nEen lentedag tussen grauw en blauw\nEen nieuwe plek niet ver van jou.\nNiets is ouder dan een nieuw begin\nEn niets is nieuwer dan waar ik nu ben.\n\nAltijd, ik ben altijd onderweg.\nOf ik nu stil sta, vlucht of vecht,\nAltijd onderweg.\n\nTeveel liefde weggegooid\nTeveel zaad zomaar rondgestrooid.\nNiets is ouder dan die verloren man\nDie het paradijs niet meer betreden kan.\n\nAltijd, altijd onderweg.\nOf ik nu stil sta, vlucht of vecht,\nAltijd onderweg\n\nO het raadsel van de tuin waar ik naar verlang\nZij is ouder dan de tijd dat ik ter wereld kwam\n\nWat klaag ik over de zondeval?\nDenk jij dat weemoed iets veranderen zal?\nAl breek ik los uit Maya's kooi\nMijn reis is nog niet voltooid\n\nAltijd, ik ben altijd onderweg\nOf ik nu stil sta, vlucht of vecht\nOf ik nu stil sta, vlucht of vecht\n\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>Vragenvuur<\/b>\n\"\"<\/a>\nDe kachel smelt mijn ogen dicht\nDe kou omhelst het raam\nAlhoewel er niemand naast me ligt\nBen ik zeker en voldaan\n\nDe zorgen van het dagelijks brood\nZijn begraven in de vlam\nHet houtvuur heeft de vraag geblust\nOf ik morgen eten kan\n\nMaar ik weet dat de tijd voor mij niet stil zal staan\nIk ben klaar voor de strijd die ik aan moet gaan:\nIk, die stem, die gitaar\n\nEn zie hoe de aarde haar rondjes draait\nEn voel hoe de wind naar alle kanten waait\nMaar, vrees geen gevaar\n\nDe antwoorden van gisteren \nZijn de vragen van vandaag\nWat nu onwrikbaar lijkt\nIs morgen weggevaagd\n\n(2005)\n\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>Zingen & Zijn<\/b>\n\"\"<\/a>\nVele nachten waakte ik\nLeefde de vraag die ik niet begrijp\nBij het ochtendgloren\nSliep ik verloren tijd\n\nElke minuut van elke dag\nVocht ik ongelijke strijd\nMet de dromen: die demonen\nVan de eenzaamheid\n\nLaat me zingen, laat me zijn\nBid voor mij, maar laat me vrij\nLaat me doen, laat dit leven\nWerkelijk zijn\n\nIk veranderde van land\nDat maakte echt geen donder uit\nWaarheen een schip ook vaart\nHet blijft dezelfde schuit\n\nOndanks alles wat ik las\nAlle kennis die ik bezat\nAlle gedachten die ik had\nWist ik niet wat wijsheid was\n\nLaat me zingen, laat me zijn\nBid voor mij, maar laat me vrij\nLaat me doen, laat dit leven\nWerkelijk zijn.\n\n(5 april 2005)\n\n\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>Alle Zeilen Bij<\/b>\n\"\"<\/a>\nSurf op drijfzand\nDrijf maar op je surfplank\nPloeg jezelf\nDoor de modder van het bestaan\n\nJij die denkt\nDat alles droog zal blijven\nTrek nu alvast\nJe zwembroek maar aan\n\nNee, o nee,\nIk wil geen onheil preken\nLiefde is groot\nEn de aarde draait wel door\n\nDe dood is niets\nDan de bodem van dit leven\nLeven is niets\nDan het examen voor de dood\n\nAlle, alle, alle zeilen bij.\n\nBouw op de zandbank\nWerk maar aan het grootse plan\nDe luchtkastelen\nTussen zon en maan\n\nDe wortels drijven\nDe grond is weggeslagen\nOp lemen voeten\nKan de reus niet staan\n\nAlle, alle, alle zeilen bij.\n\n(maart 2005)<\/pre>\n
\n
<\/a>Klei, wei en water<\/b>\n\n\"\"<\/a>\n\nIk kom uit het land\nVan klei, wei en water.\nBrak zoet of zout,\nRegen wind en kou.\n\nIn het land der blinden,\nSlaapt een dove koning.\nIn zijn dromen hoort\nHij het blaffen van de hond.\n\nJa ik heb geworsteld.\nMijn hoofd is bijna boven.\nIk wacht op de zeis\nDie het maaiveld scheren zal.\n\nDe rietkagen wuiven naar de eenzame kreek.\nDe graanstengels buigen voor de lucht laag en bleek.\n\nDe strohalmen drijven op de golven die slaan,\ntegen armen die grijpen naar een beter bestaan.\n\nIk kom uit het land,\nVan kunstmest en snelweg.\nStapels formulieren.\nWaar de mensen zijn als mieren.\n\nWaar God wordt doodgedacht\nHoofden op hol gebracht\nDoor de eentjes en de nullen\nDie de dromen vullen.\n\nIk kom uit het land\nVan klei, wei en water.\nBrak zoet of zout.\nRegen wind en kou\n<\/a>\n(December 2004)<\/pre>\n
\n
\n\"\"<\/a>\n\nDe meeuw kent haar vrijheid niet\nVoelt geen geluk en geen verdriet\nVan jaloezie zich onbewust\nZweeft zij langs de kust\n\nVan golf tot golf springt herfstzon\nGeeft de dag haar glans\nDe wolken breken licht\nGeen regen overspoelt de waterkant\n\nVandaag een dag als ieder ander\nVandaag de dag is zo voorbij\n\nneurie\n\nDankzij al ons gezwoeg\nIs er weinig vis, maar vuil genoeg\nVoor de meeuw om goed te leven\nOnze droom een vorm te geven\n\nspeldeprikjes waait de wind\nVoel hoe zij plagend snijdt\nIedereen hier weet\nDat zij haar messen slijpt\n\nVandaag een dag als ieder ander.\nVandaag de dag is zo voorbij.\n\nneurie\n\tElk getij, elk seizoen\n\tDe meeuw zal haar ding wel doen\n\tZij vecht en vliegt, vrijt en vreet\n\tEn laat een ijselijke kreet\n\nneurie\n\nDe zee slaat tegen de hoge klif\nIn de verte vaart een eenzaam schip\nEen schaduw scheert over de rots\nEen meeuw? Nee een albatros\n\nVandaag geen dag als ieder ander\nDe dag vandaag is zo voorbij.\n\nneurie\n<\/a>\n(Oktober 2004)\n\n------------\n\n<\/a>De Kruik<\/b>  \n\n\"\"<\/a>\n\nIk herinner mij die vrouw\nDe stem zo krakend helder\nHolle ogen vol wanhopig licht\nArmen hoog geheven \nAlsof zij ter hemel zwom\nVoor hen die willen luisteren\nDe woorden die zij zong:\n\nWaar is water? Leger raakt de kruik.\nWaar is water? Leger raakt de kruik.\n\nWaar is lucht? De aarde snakt naar lucht.\nWaar is lucht? De aarde snakt naar lucht.\n\nEens stroomde zij over, gevuld tot aan de rand.\nNu is er dorst, geen druppel in dit land.\n\nEn waar gaat zij heen?\nAls zij afscheid heeft gezegd?\nNadat haar omhulsel is afgelegd?\nZij lijkt echt te weten\nDat zij dan alles achterlaat!\nMaar hoe zij is gestorven\nIs hoe het weer verdergaat.\n\nWaar is liefde? De ziel raakt dor en droog.\nWaar is liefde? De ziel raakt dor en droog.\n\nDe bodem ligt eruit. Leger raakt de kruik.\nDe bodem ligt eruit. Leger raakt de kruik.\n<\/a>\n\n(Oktober 2004)\n----------------------------------------\n\n\"\"<\/a>\nNa lange lange tijd \nWeer in mijn oude stad\nDe plaats waar ik\nGeboren en getogen was\n\nPlots hoorde ik mijn naam\nDus draaide ik mij om\nIk zag een schoonheid staan\nMijn hart schoot uit de kom\n\nHey hey Mirjam, blij dat ik jou tegenkwam\nHey hey Mirjam, ik zie je weer in Amsterdam\n\nToen ik de eerste hulp vroeg\nBelandde ik in een kroeg\nWaar de whisky en de wiet\nNiemand nog ontziet\n\nWaar de koppen zwijgzaam praten \nOver de pijnen van het hart\nWaar de zoete dromen rotten\nWaarvoor de kracht ontbrak\n\nUit arre arrenmoede \nGing ik naar de coffeeshop\nDaar lachte jij mijn naam\nDaar knapte ik van op\n\nHey hey Kitty, ik ben blij dat ik jou zie\nHey hey Kitty, maar jou dat zeggen durf ik niet\n\nMijn wereld was het riet\nDe knotwilg aan de kreek\nWaar ik in dromen zwom\nElke zee bedwong\n\nMaar wij ganzen spelen zwaan\nMet vleugels sterk en wijd\nTrots als de woontoren\nDie de dijk doormidden snijdt\n\nHey Terneuzen, ik ben blij dat ik jou ken\nHey Terneuzen, ik zie je weer als ik terug ben\n<\/a>\n(September 2004)\n\n--------------------\n\n<\/a>Salutem<\/b>\n\"\"<\/a>\n\t\nAan hen die mij met stenen, \nspuug en vuisten hebben neergetrapt\nO de woede is allang verdwenen\nIk dank jullie voor\nDe les die ik heb gehad\n\nEn aan hen die ik met woorden doorzeefde\nMet helle-ogen overvlamde\nWeet mijn haat was slechts voor mij\nHet was ik die daar verbrandde\n\nO lieve moeder, uit wie ik ben geboren\nIk verdronk haast in al wat jij mij gaf\nMaar zonder jou had ik nooit geweten\nDat er zoiets als liefde was\n\nEn aan jou die ik heb bemind\nMet al het vuur dat in mij zat\nEind goed al goed dat ik ben verlaten\nIk dank je voor alles dat er was\n\nAan de vreemde die mijn nood verlichtte \nToen ik brood of water nodig had\nIk bid tot God dat zij jou mag schenken\nAl het goede dat jij mij gaf\n\nAan de vrienden die mij omringen\nZonder jullie was ik nooit mens geweest\nWas blijven schuilen, achter dikke tralies\nWas blijven huilen als een eenzaam beest\n<\/a>\n(Lente 2004)\n---------------------------------------\n\n\n<\/a>Meer!<\/b>\n\"\"<\/a>\nHet blijkt weer keer op keer. Meer is minder. \nMaar van mijn fouten moet ik leren. Toch?\nDaarom daarom wil ik weten:\nWaarom wil ik meer?\n\nIk schonk meer verdriet dan ik heb gekregen.\nIk nam meer geluk dan ik gaf.\nWilde niemand benadelen. \nIk wilde enkel meer.\n\n\nrefr.\tMeer is minder, minder is meer.\n\t(dat blijkt ook wel weer elke keer)\n\tMeer is minder, minder is meer.\n\t(dat blijkt ook wel weer elke keer)\n\nZonder chocola kan ik niet leven.\n1 sjekkie is ook al niet genoeg\nAlles zullen we eerlijk delen\nIk een beetje meer.\n\nGitaren banjos vrouwen mandolines\nAlles waar ik muziek uit halen kan\nMet 1 liedje ben ik niet tevreden\nIk wil altijd meer.\n\nrefr.\n<\/a>\n(September 2004)\n---------------------\n\n<\/a>Brieven<\/b>\n\"\"<\/a>\n\nTeveel brieven heb ik jou geschreven\nTeveel woorden heb ik jou gestuurd\nTeveel aandacht heb jij van mij gekregen\nHoe minder stilte hoe langer het duurt\n\n\tIk ben aan het lopen\n\tSoms wel moeite met staan\n\tMaar het lijdt geen twijfel\n\tMijn tijd komt eraan\n\nDenk aan onze verjaardag\nWij waren veel meer dan elkaars cadeau\nSoms zou ik willen dat jij blij was als jij mij zag\nMaar ik weet: het is beter zo\n\n\tIk ben aan het lopen\n\tHeel wat stappen gedaan\n\tHet lijdt geen twijfel\n\tMijn tijd komt eraan\n\nJij hebt mij gevonden en gered van de goot\nIk omarmde het leven toen ik jou in mijn armen sloot\nJa hou je maar sterk, ja hou je maar taai\nMaar vrees geen tranen, die horen erbij\n\n\tIk ben aan het lopen\n\tGeen moeite met staan\n\tHet lijdt geen twijfel\n\tMijn tijd komt eraan\n<\/a>\n(Winter 2001)\n---------------------------------------\n\n\n<\/a>Drie Jaren<\/b>\n\"\"<\/a>\nBeste vriend, waarom vraag je\nhoe mijn jaren zijn vergaan?\nWaarom wil je weten \nvan paden en wegen?\n\nEr valt niets te zeggen\nniets valt te zwijgen.\nPraat niet, ga niet\nik vertel je mijn verhaal.\n\nIk zal je doen lachen \nje zal me benijden\nik kan niet ontkennen \ndat ik het goed heb gehad.\n\nMaar de meeste van dagen \nwaren als nachten\nen de nacht is zo tijdloos \nals een zwart gat.\n\nIk kijk uit op een schoorsteen,\ndrie kerken uit het raam.\nDrie jaren in deze stad \nwaren leerzaam voor het hart.\n\nIk dank al mijn liefdes\nvan geest en van vlees.\nZonder jullie \nwas ik hier nooit geweest.\n\nWaar ik naar heen was gevlogen,\nnaartoe was gedreven.\nHet maakt echt niet uit \nwaar ik heen was gedwaald.\n\nIk bleef voor je lach \nje trillen en beven\nJe stilte, je woorden, \nde klop van je hart.\n\nIk liep eens richting bergen.\nTot de heuvels ben ik geraakt.\nGestrand in moerassig veen\nin gebed met grind en steen.\n\nIk plantte hier bomen,\nheb rotsgrond ontgind.\nKen meer geluk nu\ndan als kind.\n\nNog niet klaar met lopen,\nnog niet aangekomen.\nNog niet halverwege,\ngeen plek is bepaald.\n\nWaar ik nu ben, \ndaar kan ik niet blijven.\nIk zeg nu vaarwel, \nik moet nu echt gaan.\n<\/a>\n(Herfst 2003)\n-------------------------------\n\n<\/a>De Illegaal<\/b>\n\"\"<\/a>\nNee, ik ben geen held,\nmaar ook geen dief\nOok geen heilige\n\nMijn wilskracht bracht mij hier\nMaar nu ben ik\nTot wanhoop gedreven\n\nVoor jullie wet ben ik geen mens\nSlechts een verzoek\nDat is afgewezen.\n\nMijn huis is nu de straat\nIk zoek een plek\t\nWaar ik kan onderduiken\n\nIk wil leven\nIk wil bouwen\nMaar niemand wil mij vertrouwen\n\nWant: voor jullie wet ben ik geen mens\nSlechts een verzoek\t\nDat is afgewezen.\n<\/a>\n\n(Winter 2004)<\/pre>\n
\n
<\/a>De Dwaas<\/b>\n\"\"<\/a>\nNaast jouw bed daar lag de dwaas\nIn dat bed daar lagen wij\nOnze huid en haren o zo zacht\nZo voorzichtig, maar zo vrij\n\nDe kaart die lag daar op de grond\nWaarschuwend blaft de witte hond\nEen knapzak bungelt op zijn rug\nDromend over de weg kijkt hij naar de lucht\n\nWaar wij ook gaan\nWaar wij ook staan\nWij zijn altijd onderweg naar nergens\n\nWanneer je je geeft\nAan mijn lichaam warm en breed\nVoer ik je mee onderweg naar nergens\n\nVan brood en spelen leven wij\nVerslaafd aan alles zijn wij zo vrij\nIedereen ziet de tekenen aan de wand\nMaar iedereen roept: \"er is niets aan de hand\"\n\nMaar moet ik zingen over de martelkamers\nDe uitbuiting en de slavernij?\nMag ik huilen over de gewonde aarde\nDoor onze hebzucht een giftige woestenij?\n\nHoe sneller wij gaan\nHoe sterker wij lijken te staan\nWij racen alleen maar onderweg naar nergens\n\nHoe meer wij blijven doen\nVoor de godverdomd vergeten poen\nWij zijn alleen maar onderweg naar nergens.\n\nDe dwaas spookt in jouw huis nog rond\nHet portret aan de muur, het vel op de grond\nLaatst lag ik daar zelfs in eigen lijf\nEen sterke vrouw die dan niet bezwijkt\n\nMaar het heeft geen zin om op mij te bouwen\nIk zeg je zelfs: je mag van mij niet houden\nMaar een glimlach speelt weer met je mond\nDe dwaas ligt immers weer bij je op de grond\n\nWaar wij ook gaan\nWaar wij ook staan\nWij zijn altijd onderweg naar nergens\n\nWanneer je je geeft\nAan mijn lichaam warm en breed\nVoer ik je mee onderweg naar nergens\n\n(2001)\n\n\n\n<\/a><\/pre>\n
\n
<\/a>Zoek & Vind<\/b>\n\"\"<\/a>\nIk weet niet hoe te leven\t\nTussen plastic geld en staal\t\nIs dit het nu: het mens-zijn\nIs het werkelijk zo banaal?\n\nIs het enkel functioneren\nAls een nummer in de rij?\nNee, wat ze ook beweren\nArbeid maakt niet vrij\n\t\nrefr:\tMaar wees voorzichtig met wat je zoekt,\n\tWant wie zoekt die vindt.\n\nPraat niet van ministers\nInstituties of premier\t\nOns vrije Westen of Al-Kaida\t\nDe president van de USA\n\nEnkel meelijwekkend schuim\nOp de golf van deze tijd\t\nDe wolven de herders als de schapen\t\nVernietigen met hun vlijt\n\n\trefr.\t\n\nMaar zelf ben ik niet anders\nIk ben er ook slechts een\nDie tracht te overleven\nIn een wereld wezensvreemd\n\nDe wijzen zijn in stilte\nMaar daar ik zo wijs niet ben\nKan ik hier enkel zijn\nIn mijn woorden en mijn stem\n\n\trefr.\n\nDe fundamenten breken\nDe orkaan raast over het land\nWat dat is: het mens zijn\t\nDat staat niet in de krant\n\nKan toch enkel zoeken\nIn de manier waarop ik leef\t\nWant de raadsels van het leven\nZijn te groot voor onze geest\n\n\trefr.\n<\/a>\n\n(Winter 2004)\n----------------------------------------\n\n<\/a>Wormvoer Blues<\/b>\n\"\"<\/a>\n\nAls ik in mijn graf lig. Boven mijn hoofd een steen.\nAls ik in mijn graf lig. Boven mijn hoofd een steen.\nDans dan om te vieren. Dat ik heb geleefd.\n\nDe wormen die gaan vreten. Aan mijn vette lijk.\nDe wormen die gaan vreten. Aan mijn vette lijk.\nHet is een eerlijk maal. Eet smakelijk.\n\nDans en vier het leven! Want dat jij leeft is fijn!\nDans en vier het leven! Want dat jij leeft is fijn!\nLeef elke ademtocht: het kan je laatste zijn!\n\nAls ik in mijn graf lig. Boven mijn hoofd een steen.\nAls ik in mijn graf lig. Boven mijn hoofd een steen.\nDans dan om te vieren. Dat ik heb geleefd.\n<\/a>\n(November 2004)\n-------------------------------\n\n<\/a>Samira<\/b>  \n\"\"<\/a>\nJe krullen ze springen\nZe dansen in het rond\nJe lippen ze spelen\nMet mijn verbaasde mond\n\nJe lijfje teder \nals het wuivend graan\nJe geest die vlamt\nAls een vulkaan\n\nJe kijkt weg je kijkt me aan.\nJe kijkt weg je kijkt me aan.\nZo vertrouwd, maar o zo vreemd.\nZo vertrouwd, maar o zo vreemd.\n\nLief meisje, mooi leeuwtje.\nBlijf zitten op mijn bank\nLief leeuwtje, mooi meisje.\nIk ben net zo bang voor jou als jij voor mij.\n\nAngst is een blinddoek\nStof van verloren strijd.\nKom kijk mij aan,\nmet je ogen nu bevrijdt.\n<\/a>\n\n(November 2004)\n---------------------------------------\n\n\n<\/a>Amsterdam<\/b> (J. Brel, vertaling: Werner van\nde Vrede)<\/i> \n\"\"<\/a>\n\nOp de wallen van Amsterdam hoor je toeristen zingen.\nZie je ze en masse verdringen voor het raam van een vrouw.\nOp de wallen van Amsterdam heeft een junk zich verslapen.\nHij zal zijn dagen vergapen, zonder spijt of berouw.\nOp de wallen van Amsterdam schreeuwt een yank die zich verbeeld\nDat hij de wereld beveelt terwijl hij slechts de ochtendrust steelt.\nMaar op de wallen van Amsterdam is ook een meisje dat ontwaakt.\nNa een ondiepe slaap, in een huis vers gekraakt.\n\nOp de wallen van Amsterdam, daar kun je vet eten.\nHele rivieren leegvreten, het laatste fruit van de zee.\nJa de vis is het bewijs van het gekeerde tij,\nVan de zware averij, van het verloren paradijs.\nEn het bestaan van de zalm, vindt zijn zin in de saus\ndie van hun kinnen druipt, terwijl de champagne bruist.\nJa onder luid feestgedruis, breken zij het brood,\nverdelen de wijn en vergeten de pijn.\n\nOp de wallen van Amsterdam daar zie je ze dansen\nMet lijven bezweet grijpen ze een meisje beet.\nZe draaien en ze dansen als de dalende zon,\nOp het ranzige geluid, van een oude accordeon.\nMet gooit het ding op de grond, gewoon voor de grap.\nTot, met een klap, het instrument brak.\nO wat kijkt men dan fier, wat kijkt men dan trots\nHet zijn holbewoners in een donkere grot.\n\nOp de wallen van Amsterdam daar zie je ze zuipen.\nZe zuipen en zuipen, tot ze verzuipen.\nZe heffen het glas op de goedkoopste hoer.\nGevlucht uit welk land, dat doet er niet toe.\nMen drinkt op iedere vrouw die haar lichaam wegschenkt.\nVoor een schamele cent. En klaargekomen is de liefde gedaan.\nZe poepen op de maan. Ze pissen zoals ik huil.\nOp het verdriet aangedaan.\n\nOp de wallen van Amsterdam.\nOp de wallen van Amsterdam.\n<\/a>\n(Zomer 2003)\n------------------------------------\n<\/a>\nRen weg.<\/b>\n\"\"<\/a>\nJij was het hert\nNam mij als jager.\nHet was een heerlijk spel.\n\nNa die nacht \nKon niets ons stoppen.\nAl probeerde ik dat wel.\n\nJij stierf bijna\nDoor mijn lippen\nDe uren van genot.\n\nOoo\nOnze honger\nMaakt ons nog kapot.\n\nRen weg, ren weg, ren weg, en laat ons weer vrij.\n\nJe zei: het vlees\nmoet ons plezieren.\nMaar jij droomde meer dan dat.\n\nIk ben de rots niet\nWaarop jij kan bouwen.\nZo lief heb ik jou nooit gehad.\n\nRen weg, ren weg, en laat ons weer vrij.\n\n<\/a>\n(Zomer & Winter 2004)\n<\/b><\/pre>\n
 <\/pre>\n
\n
   Alle bovenstaande liedjes zijn geschreven door Werner van de Vrede behalve waar anders aangegeven. Zingen en verspreiden wordt aangemoedigd mits dit op niet commerciele basis en met bronvermelding gebeurd. Verder geldt: copyright Werner van de Vrede, ik kan er ook niets aan doen.... <\/span> <\/i><\/small><\/pre>\n
<\/b>\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een oude greep uit mijn teksten. 1 ritme, 1 maatAdem in, Adem uitAlle Zeilen BijAls de Lente weer komtCarillonDe DwaasDe illegaalDe KruikDe MeeuwDrie hoog in Cannes (Eva)Drie Jaren Eenderde SantiagoHey E.‘Het’Ierse ZeeIsarai (wiegelied)Jan SoldaatKlei, wei en waterKom met me bluesLand als KindMan alleenMeer! Meissie meissieOnderwegRen wegSalutemSamiraSchuil in mijStap voor StapStuifzandTerneuzenTeveel BrievenVertel me iets nieuws Vlinder(Dag […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-120","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.wernervrede.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/120","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.wernervrede.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.wernervrede.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wernervrede.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wernervrede.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=120"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/www.wernervrede.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/120\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":408,"href":"https:\/\/www.wernervrede.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/120\/revisions\/408"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.wernervrede.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=120"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}